bu satirlari sana benden baska yazabilecek kac kisi varki?

sadece birseyler anlatmak degil niyetim, dedim ya, seninle konusmayi ozledim. ama goruyorum ki sen kaleni ormussun coktan bir suru de soru gardiyani koymussun surlarina... sana yaklasan herhangi birine karsi (ki belki de tek bir kisiye karsi) seni incitebilir korkusuyla belki de (yada zaten incitmisken ) gecmisteki yasanmisliklari sildigin ve artik kendi yolunu cizdigin guvencesiyle yasarken, birden bire calinmis gibi kapin... meraktan belkide biraz, ya da gelenin kim oldugunu bildigini kendine kanitlama durtusuylemidir bilemem, kapiyi actiginda en korkunc ifadeni de takinmissin... "anlat dinliyorum..." eskiden olsa korkardim senden, duyabileceklerimden, soylemediklerinden ya da arkani donup gitmenden... ama korkmuyorum... bazen, seninle tekrar gorusmenin nasil olabilecegini dusunurdum... belki bir kitabin ya da bir cumlenin dusundurduklerinin pesine takilip saatlerce onun hakkinda konusabilmeyi, ayri yerlerde de olsak, bir filmdeki kahramanlarin yerine kendini koyabilmeyi beraberce ve hic dusunmeden sadece orda oldugunu bilmenin verdigi huzurun nasil olabilecegini... iste o yuzden burdayim... en azindan icimdekileri soylemenin rahatligi icerisinde ve huzurla... gecmis gunlerin anisina, kim oldugumu bildigini bile bile... bu satirlari sana benden baska yazabilecek kac kisi varki?